Illugi Gunnarsson

12. Mars, 2010

Frumvarp til laga um tímabundið afnám dráttarvaxta á einstaklinga

Eg hef sent þetta frumvarp til þingsins og væntanlega verður það lagt fram á Alþingi næst komandi mánudag, 15 mars. Á frumvarpinu eru allir þingmenn Sjálfstæðisflokksins ásamt formönnum hinna þingflokkanna að viðbættum þingmönnum úr Framsóknarflokki. Ég tel þetta frumvarp dæmi um hvernig hægt er að ná þverpólitískri sátt um mikilvægt réttlætismál.

Frumvarp til laga

um breytingu á lögum um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001

1. gr.

Við lögin bætist nýtt ákvæði til bráðabirgða, svohljóðandi:

Þrátt fyrir ákvæði laganna skal óheimilt frá og með deginum eftir gildistöku þessa ákvæðis og til og með 30. júní 2011 að krefja einstaklinga um dráttarvexti vegna ógreiddra peningakrafna sem þeir hafa stofnað til.. Eftir sem áður skal þó heimilt að krefjast dráttarvaxta vegna skaðabótakrafna sbr. IV kafla laga nr. 38 frá 2001. Almenna vexti skv. II. kafla skal áfram greiða af kröfu eftir gjalddaga og að greiðsludegi.

2. gr.

Lög þessi öðlast þegar gildi.

Greinargerð.

Með frumvarpinu er lagt til að sett verði bráðabirgðaákvæði sem mæli fyrir um að óheimilt verði að krefja einstaklinga um dráttarvexti frá og með deginum eftir gildistöku þess og  til og með 30 júní 2011. Ákvæðinu er ætlað mæta sérstökum aðstæðum í þjóðfélaginu enda ræður mikill fjöldi einstaklinga og heimila í landinu ekki við skuldabyrði sína. Við þessar aðstæður er mjög umdeilanlegt að beita dráttarvaxtaúrræðum af jafn mikilli hörku og gert er. Skuldirnar hafa þegar margfaldast og þegar ekki er hægt að greiða skuldir á réttum tíma auka dráttarvextir enn á skuldabyrði þeirra heimila sem berjast nú þegar í bökkum. Sé um að ræða kröfu sem ber vexti samkvæmt samningi, lögum eða venju reiknast þeir þó áfram eftir gjalddaga og að greiðsludegi. Engar breytingar er lagðar til vegna meðferðar á skaðabótakröfum.

Dráttarvextir eru í reynd nokkurs konar lögákveðnar skaðabætur sem skuldara er gert að greiða standi hann ekki tímanlega skil á skuld sinni.. Í 7. gr. laga um vexti og verðtryggingu segir þó að ef atvik sem varða kröfuhafa og skuldara verður ekki um kennt valda því að greiðsla fer ekki fram skal ekki reikna dráttarvexti þann tíma sem greiðsludráttur verður af þessum sökum. Færa má fyrir því rök að þær aðstæður sem nú eru upp megi í mörgum tilvikum  rekja til aðstæðan sem skuldarar gátu eki haft nokkra stjórn á. Hér varð efnahagshrun, gengishrun sem hefur margfaldað lán í erlendri mynt, verðbólguaukning sem hefur hækkað verðtryggð lán, kaupmáttur hefur rýrnað, verðlag hækkað og atvinnuleysi hefur aukist. Þessum atburðum höfðu einstaklingar og heimili í landinu enga stjórn á eða gátu haft áhrif á og því er frumvarpið í samræmi við þá hugsun sem fram kemur í framangreindu undanþáguákvæði 7. gr. Þó skal tekið fram að með þessu er ekki átt við að dráttarvextir hafi verið ólöglegir frá og með hruni íslensku bankanna, né heldur eru ákvæði 7 greinar ein og sér nægjanlegur grunnur fyrir framlagningu þessa frumvarps. Hins vegar er vakin athygli  á 7. gr til að undirstrika þá hugsun að aðstæður geti myndast sem geri greiðslu ómögulega og því sé rétt að meta sérstaklega í ljósi þeirra fordæmislausu og erfiðu aðstæðna sem myndast hafa, hvort rétt sé að takmarka beitingu dráttarvaxtaúrræðisins með jafn víðtækum hætti og nú er.

Ákvæði frumvarpsins er eingöngu ætlað að ná til einstaklinga og þeirra skulda sem á þeim hvíla. Um lögaðila  gilda áfram ákvæði laganna og þurfa þeir því bæði að greiða dráttarvexti og geta lagt þá á kröfur sínar gagnvart öðrum lögaðilum. Fyrirtæki eiga oft kröfur á önnur fyrirtæki vegna reksturs og samkvæmt d-lið 1. mgr. 3. gr. Evróputilskipunar 2000/35/EB um átak gegn greiðsludrætti í verslunarviðskiptum skal vanefndarálag í verslunarviðskiptum vera a.m.k. 7 % ofan á stýrivexti Seðlabanka Evrópu eða seðlabanka viðkomandi ríkis sé það ekki aðili að myntbandalaginu.

Ef krafa er ógreidd eftir gjalddaga mun hún áfram bera almenna vexti í samræmi við II. Kafla laganna.  Við brotfall ákvæðisins munu hefðbundin ákvæði laganna fá gildi á ný og dráttarvexti mætti þá innheimta frá 1. júlí 2011 en ekki mætti hins vegar gera kröfu um dráttavexti af ógreiddri kröfu fyrir þann tíma sem hún var ógreidd á gildistíma bráðabirgðaákvæðisins.

23. Febrúar, 2010

Ríkisstjórnin heimilar hækkun á innheimtukostnaði.

Vil vekja athygli á makalausri frétt Ríkisútvarpsins nú á dögunum.

“Lámarksfjárhæð innheimtukostnaðar hefur verið hækkuð um 4-10% vegna launahækkana hjá skrifstofufólki innheimtufyrirtækjanna. Gylfi Magnússon, viðskiptaráðherra segir hækkanirnar smávægilegar en nauðsynlegt sé að meta þennan kostnað á málefnanlegan hátt.

Viðskiptaráðuneytið setti í fyrra reglugerð um hámarksfjárhæð innheimtukostnaðar, en henni var ætlað að lækka þennan kostnað miðað við gildandi gjaldskrá þeirra sem sjá um slíka innheimtu. Ekki höfðu áður verið settar neinar hámarksreglur um slíkan kostnað.

Með breytingunum á reglugerðinni hefur hámarksfjárhæðin nú verið hækkuð. Sem dæmi hækkar símtal í milliinnheimtu um 10%, eða úr 500 krónum í 550 krónur, og innheimtuviðvörðun hækkar úr 900 krónum í 950 krónur. Þá hækkar milliinnheimtubréf fyrir kröfu yfir 85 þúsund krónur úr 5500 krónum í 5900 krónur.

Hækkunin á milliinnheimtubréfunum er mismikil eftir því hversu há krafan er, en í einstaka tilvikum lækkar þó þessi kostnaður.

Gylfi Magnússon efnahags- og viðskiptaráðherra segir þessa breytingu ekki stóra. Breytingarnar taki tillit að einhverju leyti til hækkunar launakostnaðar starfsmanna innheimtufyrirtækjanna.

Gylfi telur hækkunina óverulega og að hún hafi ekki mikil áhrif á þá sem innheimta þarf skuld hjá. Fjárhæðin þurfi hins vegar að endurspegla kostnaðinn sem af innheimtunni hljótist. Taka verði tillit til kostnaðar með málefnalegum kostnaði. Þó launin hafi ekki hækkað mikið verði að taka tillit til þess.  (leturbreidd mín)

frettir@ruv.is”

Þetta er kannski ekki stór frétt. En hún sýnir í hnotskurn hvernig ráðherrar ríkisstjórnarinnar nálgast þann vanda sem heimilin í landinu eru að fást við. Laun eru hækkuð í innheimtufyrirtækjum og kostnaðinum við þá hækkun er velt yfir á þá sem nú geta ekki staðið í skilum. Þúsundir og aftur þúsundir íslenskra heimila eru allt í einu lent í vanskilum vegna efnahagshrunsins. Þá á ekki að heimila innheimtufyrirtækjuma að hækka álögurnar. Gylfi Magnússon átti bara að segja nei. Þetta eru mjög vond skilaboð sem koma frá ríkisstjórninni. Fyrir fólk í alvarlegum fjárhagsvanda þá er hækkun á innheimtukostanði óþolandi fréttir.

16. Febrúar, 2010

Nútíma Ludditar

Við upphaf 19. aldar myndaðist hreyfing í Bretlandi sem kölluð var Ludditar. Hreyfingin var kennd við mann einn að nafni Ned Ludd. Meðlimir hreyfingarinnar voru þeirrar skoðunar að vélar rændu fólk vinnunni og leiddu til fátæktar. Með því að skemma og brjóta vélar var hægt að endurheimta vinnuna. Yfirvöld í Bretlandi brugðust hart við og eftir nokkur átök var hreyfingin brotin á bak aftur.

Misskilningur Ludditana var sá að þeir áttuðu sig ekki á því að eftir því sem framleiðslukostnaður lækkaði myndaðist meiri eftirspurn eftir vörum, fleiri gátu keypt og markaðir stækkuðu. Þar með jókst vinna og ný atvinnutækifæri sköpuðust í krafti aukinnar auðmyndunar. Almenn velmegun grundvallast á aukinni framleiðni, laun vaxa í takt við framleiðni aukninguna. Ludditar eru  dæmi um hvert miskilningur á grundvallar lögmálum hagfræðinnar getur leitt.

Jón Bjarnason sjávarútvegsráðherra hefur á undanförnum mánuðum gert heilmiklar breytingar á sjávarútvegi okkar Íslendinga. Markverðast eru sennilega lög um strandveiðar. Megin hugmyndin að baki strandveiðunum er sú að fjölga þeim bátum sem sækja sjó á Íslandsmiðum. Síðast liðið sumar bættust við meira en 400 bátar á sjó þá daga sem mátti veiða samkvæmt þessu kerfi. Um er að ræða ólympískar kappveiðar með svipuðu fyrirkomulagi og var hér á árum áður þegar við bjuggum við skrapdagakerfið, en það kerfi reyndist okkur Íslendingum mjög dýrt.

Auðvitað mun ríkisstjórnin ekki brjóta og bramla báta útgerðarmanna. En það er verið að brjóta niður það stjórnkerfi sem búið er að koma á við stjórn fiskveiðanna. Nú er það ekki gallalaust kerfi. En þær breytingar sem gerðar hafa verið  miðast ekki við  að laga þau vandamál sem þar eru. Þvert á móti það er verið að draga úr hagkvæmni, við veiðum sama magn og áður en á mun fleiri bátum.

Með öðrum orðum, með því að breyta kerfinu eins og gert er með strandveiðunum er verið að fjölga þeim sem veiða sama aflamagn og áður. Kostnaðurinn eykst en tekjurnar standa í stað. Þetta er vond niðurstaða fyrir Ísland, arðsemi vinnunar verður minni en áður.

Ríkisstjórnin með Jón Bjarnason í broddi fylkingar er í hlutverki einhvers konar nútíma Luddita. Vélar eru ekki teknar úr bátum, en kerfið er smám saman eyðilagt í nafni þess að fleiri geti gert út, án þess að afli verði aukinn. Óhagkvæmni í nafni atvinnusköpunar er vís leið til fátæktar.

16. Desember, 2009

Skattlækkun betri en aukin ríkisútgjöld - Mankiw í New York Times

Þann 12 desember síðast liðinn skrifaði Gregory Mankiw hagfræðiprófessor við Harvad áhugaverða grein í New York Times http://www.nytimes.com/2009/12/13/business/economy/13view.html?scp=1&sq=mankiw&st=cse.

Í greininni greinir Mankiw frá nokkrum rannsóknum í hagfræði sem skipta okkur Íslendinga miklu máli þessa dagnana. Rannsóknarefnið er hvort sé betra að örva hagkerfið með því að auka ríkisútgjöld eða lækka skatta. Hingað til hefur verið talið að ef hið opinbera léti útgjöld vaxa um einn dollara myndi landsframleiðsla vaxa um 1,6 dollara, en fyrir hvern dollara sem skattar væru lækkaðir ykist landsframleiðsla einungis um 99 sent.

Nýlegar rannsóknir benda til þess að þetta sé rangt. Mankiw bendir m.a. á rannsóknir sem sýna að skattalækkun um 1 dollara leiði til 3 dollara aukningar í landsframleiðslu. Sjálfum finnst mér mjög áhugaverð rannsókn  sem Mankiw bendir á sem unnin var af Alberto Alesina og Silvia Ardagna en báðir eru hagfræðingar við Harvard. Þeir skoðuðu breytingar á ríkisfjármálum í 21 landi innan OECD allt frá árinu 1970.  Hagfræðiprófessorarnir skoðuðu 91 tilvik þar sem ríkisfjármálum var beitt til þess að örva hagvöxt. Rannsóknin gekk út á að finna hvaða aðgerðir leiddu til hagvaxtar og hverjar gerðu það ekki.

Niðurstöðurnar voru sláandi. Í þau skipti sem aðgerðir í ríkisfjármálum leiddu til hagvaxtar mátti rekja það fyrst og fremst til lækkunar á sköttum. Í þeim tilvikum þar sem farin var sú leið að auka útgjöld hins opinbera mistókst alla jafnan að örva hagkerfið.

Aðrar rannsóknir sýna jafnframt að aukning ríkisútgjalda og hækkun skatta leiða til þess að fjárfestingar einkaaðila dragist saman. Fjárfestingar einkaaðila eru drifkraftur hagvaxtar, á grundvelli þeirra verða til störf sem búa til verðmæti sem m.a. ríkið getur skattlagt til að standa undir þjónustu við borgarana.

Menn deila sem sagt um það hvort leiðin út úr kreppu sé sú að auka ríkisútgjöld eða að lækka skatta. En á Íslandi er ríkisstjórn sem ætlar að draga saman útgjöld ríkisins (óumflýjanlegt) og að hækka skatta.  Þessar aðgerðir við þær aðstæður sem nú eru í hagkerfinu, ásamt andúð stjórnarinnar á erlendri fjárfestingu og því að vextir eru ennþá í himinhæðum, munu auka hættuna á enn meiri samdrætti en nú þegar er orðinn.

Ríkisstjórnin verður að endurskoða áherslur sínar í efnahagsmálum áður en það verður of seint. Hlutverk hennar er að reyna að auðvelda okkur að komast í gegnum kreppuna. Aðgerðir hennar eru líklegar til að dýpka kreppuna og lengja hana. Þessi ríkisstjórn er orðin stórt efnahagslegt vandamál.

Tillögur okkar Sjálfstæðismanna um hvernig hægt er að leysa vanda ríkissjóðs án þess að hækka skatta liggja fyrir útfærðar á Alþingi. Eina sem þarf til, er vilji til þess að hefja sig upp úr pólitískum skotgröfum og grípa til þeirra aðgerða sem nauðsynlegar eru, án þess að hafa áhyggjur af því hver lagði þær til.

12. Desember, 2009

Ríkisstjórnin neitar að horfast í augu við eigin tillögur

Þingflokksformenn VG og Samfylkingarinnar hafa sent frá sér yfirlýsingu vegna þeirra skattahækkana sem ríkisstjórnin boðar.  Vegna þessa er rétt að taka fram:

Það er rangt hjá Ríkisstjórninni og formönnum þingflokka hennar að skattar muni lækka hjá þeim sem lægst hafa launin. Afnám vísitölutengingar persónuafsláttar er ígildi skattahækkunar á almenning og þar með þeirra sem hafa lægstar tekjur. Þetta er augljóst, þar sem virði persónuafsláttar minnkar vegna verðbólgu og því fylgja skattleysismörk ekki verðlagsþróun.

Þessi staðreynd var Steingrími J. Sigfússyni ljós árið 2003. Í grein í Morgunblaðinu þann 13 mars 2003 segir Steingrímur: „Það er staðreynd að fjöldinn allur af venjulegu launafólki á í miklum erfiðleikum með að ná endum saman. Kemur þar margt til, m.a. aukin skattbyrði undanfarin ár vegna þess að skattleysismörk hafa ekki fylgt verðlagsþróun.“ 

Skattbyrði láglaunafólks minnkar ekki með því að afnema lögbundna hækkun persónuaflsáttar, með hækkun virðisaukaskatts eða með nýjum sköttum á eldsneyti, rafmagn og heit vatn og ýmsum öðrum skattahækkunum. Hafi það verið markmið að hækka ekki skatta hjá láglaunafólki, þá hefur því markmiði augljóslega ekki verið náð. 

Fullyrðingum formanna þingflokka VG og Samfylkingar um villandi framsetningu í kynningarefni Sjálfstæðisflokksins er hafnað og má finna svör við fullyrðingum þeirra á heimasíðu Sjálfstæðisflokksins www.xd.is

Skattahækkanir ríkisstjórnarinnar við þær aðstæður sem nú eru í íslensku efnahagslífi eru stórhættulegar og allar líkur eru á því að þær bæði dýpki og lengi þá kreppu sem nú stendur yfir.  Heimilin í landinu þola ekki hærri skatta ofan á launalækkun, hærri afborganir á lánum og minni atvinnu. Sjálfstæðisflokkurinn hefur bent á leiðir til að leysa vanda ríkissjóðs án þess að skattar verði hækkaðir.  Þær tillögur hafa nú þegar verið lagðar fram á Alþingi.

Illugi Gunnarsson

Formaður þingflokks Sjálfstæðisflokksins.

10. Desember, 2009

Fundur í Valhöll um loftslagsmál og Kaupmannahöfn

Á fundinum um stefnu Íslands í loftslagsmálum ræddi ég ásamt öðru um þá fullyrðingu sem m.a. umhverfisráðherra og fleiri hafa haft uppi, að ef við Íslendingar reyndum að halda í íslenska ákvæðið í Kyoto bókuninni, þá værum við einir þjóða að sækjast eftir sérlausn.  Í fyrsta lagi þá er íslenska ákvæðið jákvætt framlag sem hvetur þjóðir til að framleiða með hreinni endurnýjanlegri orku og með bestu fáanlegu tækni.  Ákvæðið er því ekki óábyrgt eða eitthvert leyfi til að menga meira en aðrir. Ákvæðið er merki um ábyrga nálgun á vanda sem er hnattrænn og krefst hnattrænna lausna.

Í öðru lagi þá er það þannig að þær þjóðir sem nú funda í Kaupmannahöfn eru að horfa á sína hagsmuni, og þarf það ekki að koma neinum á óvart.  Frægt dæmi um “undanþágu” er sú staðreynd að árið 1990 er notað sem viðmiðunarár. Það ár hentar ESB mjög vel, þá kom Austur Evrópa inn og miklir möguleikar til að ná auðveldum og ódýrum árangri í loftslagsmálum varð til. Austur Evrópa var mjög menguð eftir valdatíma kommúnista og með tiltölulega einföldum aðgerðum mátti sýna fram á að verið væri að ná markmiðum í loftslagsmálum.

Dæmi um þessa hugsun er að ESB stefnir að því að draga úr mengun vegna flugs og siglinga um 10% og 20%. Lagt er til að viðmiðunarárið verði 2005, ekki 1990 enda er það ómögulegt fyrir þessar tvær mikilvægu atvinnugreinar.

Enn annað dæmi snýr að Færeyjum. Umhverfisráðherra vitnaði á dögunum á Alþingi til orða lögmanns Færeyja og tiltók þau sem dæmi um þá ábyrgð sem við Íslendingar yrðum að tileinka okkur. En ekki var nefnt að Færeyingar hafa samið um það að fyrir þá gildi árið 2005 sem viðmiðunarár.  Og talandi um áhrifasvæði Dana. Grænlendingar ætla að miða við niðurskurð um 5% á útblæstir miðað við 2007 og þá er olía og gas undanþegið sem og álframleiðsla. 

Þessi dæmi og fjölmörg önnur sína að auðvitað reyna þjóðir heims að gæta sinna hagsmuna. Það hefðum við Íslendingar einnig átt að gera í Kaupmannahöfn. Við höfum enda mjög góðan málsstað. Við búum að hreinum og endurnýjanlegum orkulindum og það er rangt að takmarka möguleika okkar til að nýta þessar orkulindir. Það er rangt séð frá sjónarhóli okkar Íslendinga og það er rangt þegar horft er á loftslagsmálið í alþjóðlegu samhengi.

Að lokum má spyrja sig þessa: Er það skynsamlegt að haga málum þannig að þau ríki sem geta unnið olíu, gas eða kol geta nýtt þær auðlindir án nokkurra hafta. Olía t.d. Norðmanna er sett í tunnur og skip og flutt út. Þeir sem nota orkuna til framleiðslu verða að kaupa mengunarkvóta. En ekki Norðmenn sem dældu upp olíunni. Við Íslendingar getum ekki flutt okkar orku út í tunnum. Það kann að verða mögulegt að flytja orku um sæstreng en þar til þá flytjum við orkuna út í formi vöru t.d. áls. En sú framleiðsla verður að fara fram hér á landi. Við getum m.ö.o. ekki nýtt orkuna nema við framleiðum með henni hér á landi, ólíkt olíuríkjunum sem geta flutt sína orku út hvert sem er. Það getur ekki verið skynsamlegt að koma málum fyrir þannig að þau ríki sem búa að olíu, gasi og kolum geti hagnýtt þær orkulindir sér til hagsbóta en við Íslendingar, með okkar hreinu og endurnýjanlegu orku, verðum bundin af kröfum sem takmarka okkar nýtingarmöguleika.

21. Nóvember, 2009

“Jóhanna segir sjálfstæðismenn haldna þráhyggju”

Þetta á að vera málefnalegt innlegg forsætisráðherra í umræður um hvernig við Íslendingar getum unnið okkur út úr kreppunni. Við sjálfstæðismenn höfum aftur og aftur bent á að það er glapræði að hækka skatta við þær aðstæður sem eru uppi á Íslandi. Skattahækkun nú mun auka enn á samdráttinn og gera vanda þjóðarbúsins erfiðari á næstu árum. Rétt er að hafa í huga að það voru röng viðbrögð bandarískra stjórnvalda sem gerðu kreppuna sem hófst 1929 miklu alvarlegri en hefði þurft að verða. Ríkisstjórn Jóhönnu er að gera sambærileg mistök.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur bent á leið til að leysa vanda ríkissjóðs án þess að grípa til skattahækkana. Þessi leið hreyfir ekkert við almenna lífeyrissjóðskerfinu, hún snýr eingöngu að séreignarsparnaðinum. Staða þeirra sem eiga séreignarsparnaðinn verður óbreytt, ríkið er einungis að taka út peninga sem það á í þessum sparnaði.

Það er sennilega rétt hjá Jóhönnu að við erum haldin þráhyggju. Hver er sú þráhyggja? Að vilja gera allt sem mögulegt er til að gera þjóðinni mögulegt að vinna sig út úr kreppunni, koma í veg fyrir gjaldþrot heimila og fyrirtækja, tryggja að hér verði sköpuð verðmæti til að standa undir þeirri samfélagsþjónustu sem við viljum tryggja að allir eigi aðgang, að hér festist atvinnuleysi ekki í sessi og að Ísland verði áfram í hópi þeirra landa sem bjóða íbúum sínum hvað best lífskjör. Skattahækkanir ofan í samdrátt í útgjöldum hins opinbera ofan í samdrátt vegna hrunsins ganga þvert á þessa þráhyggju okkar. Skattahækkanir á fjölskyldur sem hafa mátt þola launalækkun, hækkun lána, lækkun á húsnæðisverði og samdrátt í kaupmætti ganga þvert á þessa þráhyggju okkar sjálfstæðismanna.

Skattahækkanir Jóhönnu eru þráhyggja, en það er önnur þráhyggja en sú sem við í Sjálfstæðisflokknum erum haldin.

10. Nóvember, 2009

Brjáluð leið

Áform ríkisstjórnarinnar um að stórhækka skatta á almenning og atvinnulífið eru hættuleg fyrir íslensk efnahagslíf. Mikill samdráttur hefur nú þegar orðið í efnahagslífinu og jafnframt er nauðsynlegt að draga saman ríkisútgjöldin. Minni ríkisútgjöld mun valda enn meiri samdrætti, og því nauðsynlegt að gera allt til að örva efnahagslífið. Það síðasta sem má gera við þessar aðstæður er að ráðast í gríðarlegar skattahækkanir. Þær munu auka enn á samdráttinn og framlengja kreppuna verulega.

Við þetta lánleysi ríkisstjórnarinnar bætist síðan að hún hefur komið í veg fyrir framkvæmdir (t.d. Helguvík og Straumsvík) og búið til óþolandi óvissu í sjávarútveginum (innköllun aflaheimilda).

Sjálfstæðisflokkurinn hefur bent á leiðir til að leysa vanda ríkissjóðs. Þær leiðir eru raunhæfar og byggja á því að koma hjólum atvinnulífsins eins hratt af stað og mögulegt er. Það er gert með fjárfestingu í orkufrekum iðnaði, auknum aflaheimildum og með því að flýta skattgreiðslum sem ríki og sveitafélög eiga inni í séreignarsparnaðinum. Þessi leið, leið Sjálfstæðisflokksins, hvílir á þeirri bjargföstu skoðun að með skynsamlegri nýtingu auðlinda og með því að hvetja fólk til að leggja hart að sér, munum við endurvekja skattstofna og þannig vinna okkur út úr vandanum.  Ég hvet alla til að kynna sér þingmál okkar Sjálfstæðismanna sem við lögðum fram á dögunum. Þar er tíundað nákvæmlega til hvaða aðgerða þarf að grípa og hvernig þær skila árangri fyrir ríkissjóð.

Leið ríkisstjórnarinnar er  dæmd til að mistakast. Það er ekki hægt að vinna sig út úr kreppu með því að hækka skatta upp úr öllu valdi.

17. Október, 2009

Upplýsandi misskilningur

Á Pressunni er vitnað í DV -viðtal við Þorvald Gylfason.  Þar kemur fram nokkur misskilningur hjá Þorvaldi sem snýr að stefnu Sjálfstæðisflokksins.

Í viðtalinu segir Þorvaldur: „Með því að stinga upp á að afþakka aðstoð AGS er Sjálfstæðisflokkurinn að búast til að bjóða umheiminum byrginn. Ætli það sé forleikurinn að því að reyna síðan að komast undan erlendri rannsókn á tildrögum hrunsins? Land, sem þiggur efnahagsaðstoð erlendis frá, ætti einnig að réttu lagi að þiggja lögreglurannsóknaraðstoð,“ segir Þorvaldur. 

Í tillögum Sjálfstæðisflokksins stendur eftirfarandi:

Hagstjórn.
    1.      Endurskoða skal sameiginlega áætlun íslenskra stjórnvalda og Alþjóðagjaldeyrissjóðsins í ljósi breyttra aðstæðna.
    2.      Gefin verði út skuldabréf til 4, 6 og 8 ára í evrum með álagi á þýska ríkisbréfavexti og þau boðin erlendum krónueigendum til kaups.
    3.      Gjaldeyrishöft verði afnumin og krónunni leyft að fljóta.
    4.      Sköpuð verði skilyrði fyrir því að vextir Seðlabanka Íslands lækki umtalsvert.
    5.      Lán Alþjóðagjaldeyrissjóðsins verði sett í bið en lánum Norðurlandanna breytt í lánalínur.

Með öðrum orðum, halda á samstarfinu við AGS áfram, en við viljum endurskoða áætlunina vegna m.a. tafa sem hafa orðið á henni og breyttra aðstæðna frá því að hún var samþykkt. Ekki orð um að hætta eigi við samstarfið, þvert á móti, sérstaklega er áréttað að halda eigi því áfram.

Um þessar mundir er það lenska að fara fram með þungar ásakanir og láta sig litlu varða rétt og rangt.  Ef Þorvaldur Gylfason hefði gefið sér tíma til þess að lesa tillögur Sjálfstæðisflokksins, áður en hann tjáði sig um þær, þá hefði þessi vandræðalegi, en upplýsandi misskilningur ekki komið upp.

16. Október, 2009

Smá tölfræði vegna umhverfismála á heimsvísu

Ég átti orðastað við umhverfisráðherra í þinginu í gær um þá ákvörðun hennar að sækja ekki íslenska ákvæðið á fundinum í Kaupmannahöfn sem haldinn verður síðar á þessu ári. Þessi ákvörðun ráðherrans ber vott um bæði misskilning á eðli íslenska ákvæðisins og einnig á því hversu mikilvægt það er að við setjum ekki verulegar skorður á möguleika okkar á því að nýta orkulindir okkar.

En mig langar að nefna smá tölfræði sem setur hlutina í ákveðið í samhengi:

Kárahnjúkar framleiða 600 megavött sem jafngildir 0,6 gígavött.

Bretar nota um 100 gígavött á ári

Kína jók orkuframleiðslu sína um 100 gígavött á síðasta ári!  70% af orkuframleiðslu Kína byggir á kolabruna.

Rétt að hafa þetta í huga þegar við erum að ræða um þann hnattræna vanda sem mannkynið á við að etja.

Ástæða er til að hugleið orð formanns loftslagsnefndar Sameinuðu þjóðanna og nóbelsverðlaunahafa, um þann kost sem hlýst af því á hnattræna vísu, að Íslendingar nýti hreina og endurnýjanlega orku sem hér finnst.

Vandinn er hnattrænn og lausnirnar verða að vera hnattrænar. Þess vegna var íslenska ákvæðið skynsamlegt og grænt.